geraakt.png?etag=null&sourceContentType=image%2Fpng&ignoreAspectRatio&resize=630%2B500&extract=0%2B0%2B619%2B500)
Welkom!
Neem voordat je start een fijn, zacht kussen mee naar de ruimte waar je deze binnenopstelling wil doen en leg dit voor je neer op de grond.
Fijn dat je de tijd neemt om naar binnen te keren.
Deze innerlijk zelfgeleide opstelling nodigt je uit om contact te maken met
dat wat in jou leeft — bewust en onbewust.
Je hoeft niets te forceren of op te lossen.
Alleen maar aanwezig zijn, luisteren, voelen.
In jouw eigen tempo.
Je mag ontspannen, je lichaam als bedding voelen.
Voeten op de grond. Adem in je buik.
Voel dat je gedragen wordt — door de aarde, door jouw systeem,
door alles wat je hier heeft gebracht.
En vanuit die bedding, mag zich tonen wat gezien wil worden.
Jij hoeft het niet te bedenken.
Laat het veld het werk doen.
Jij mag ontvangen.
Sluit je ogen. Voel je voeten op de grond.
Adem een paar keer diep in. En uit. Adem in door de neus en met een
zucht uit door de mond.
Laat jezelf zakken in het veld van jouw lichaam.
🌿
Voel waar je lichaam het meest de grond of de stoel raakt.
Adem langzaam in… en laat je uitademing iets langer zijn dan je inademing.
Laat je schouders zakken. En ontspan.
Voel je kaak. En ontspan.
Voel je buik. En ontspan.
Laat jezelf hier zijn.
Breng je aandacht naar je hele lichaam tegelijk — alsof je het van binnenuit belicht.
Niet zoeken.
Alleen waarnemen.
Vraag dan zachtjes, van binnenuit:
“Waar beweegt mijn zenuwstelsel op dit moment?”
En wacht.
Let op de allereerste microreactie.
Een klein signaal.
Een tinteling.
Een samentrekking.
Een ontspanning.
Een adem die verandert.
Benoem het voor jezelf:
Dit is wat er gebeurt.
Niet begrijpen.
Niet verklaren.
Alleen erkennen.
Leg één hand op de plek waar je iets voelt, of waar je aandacht naartoe getrokken wordt.
Zeg van binnen:
“Ik zie je.”
“Je mag er zijn.”
Laat die plek ademen.
Laat het zachter worden, zonder dat het hoeft te veranderen.
Vraag nu langzaam:
“Wat probeer jij mij te vertellen?”
Misschien komt er een woord.
Een gevoel.
Een herinnering.
Of stilte.
Wat er ook komt:
ontvang het zonder oordeel.
Vraag tenslotte:
“Welke beweging wil mijn lichaam nu maken?”
Misschien wil je:
– je rug ronder maken
– je borst openen
– je voeten steviger neerzetten
– je hoofd laten zakken
– of juist helemaal stil blijven
Volg die beweging.
Laat je systeem afmaken waar het aan was begonnen.
Bedank je lichaam — letterlijk, van binnenuit — voor de informatie die het je gaf.
Adem een keer diep in…
en op je uitademing laat je alles zakken.
🌿
Adem nog eens diep in... en uit.
Voel je lichaam opnieuw. Je voeten. Je adem. Je aanwezigheid in dit moment.
Wat je hebt gezien, gevoeld of herkend… mag blijven doorwerken.
Je hoeft het niet vast te houden, te analyseren of direct te begrijpen.
Vertrouw op de intelligentie van jouw systeem.
Bedank jezelf. Bedank het veld.
Bedank alle representaties en beelden die zijn verschenen.
Zij zijn deel van jou. En jij mag jouw plek innemen, precies zoals je bent.
Wanneer je eraan toe bent, kun je rustig je ogen openen
en weer terugkomen in het hier en nu.
Wellicht vind het fijn om nu op te schrijven wat er gebeurde toen je het verlangen liet gaan. Waar in je lichaam merk je verschil? Wat is er zachter geworden, of juist sterker?